Muurprint aanleveren: zo lever je het juiste bestand aan

Voor wie snel wil bestellen: dit zijn de kernregels. Alles wat hierna volgt is uitleg en achtergrond, zodat je begrijpt waaróm deze regels bestaan en wanneer je ervan mag afwijken. Twijfel je over je bestand, upload het dan gewoon; de automatische check en de ontwerpcontrole samen vangen vrijwel elk probleem op voordat er geprint wordt.

Het belangrijkste verschil met klein drukwerk zoals flyers: een muur bekijk je van een afstand. Daardoor is 150 dpi op eindformaat voldoende, waar drukwerk op leesafstand 300 dpi vraagt. Dat scheelt enorm in de bestandsgrootte die je nodig hebt, en het verklaart waarom een goede camera vaak al volstaat voor een flinke wand.

Dpi zegt niets zonder formaat erbij. 150 dpi op eindformaat betekent: op elke centimeter van de muur staan straks ongeveer 59 pixels van je bestand. Een wand van 3 meter breed vraagt dus een bestand van ruwweg 17.700 pixels breed. Grote getallen, maar moderne camera's, stockbeeld op de hoogste resolutie en goed opgebouwde ontwerpen komen daar vaak bij in de buurt.

Zit je bestand eronder, dan is dat niet meteen einde verhaal. Omdat je een wand zelden van dichtbij bekijkt, kan een iets lagere resolutie acceptabel zijn, zeker bij zachte beelden zoals landschappen of aquarellen. Harde lijnen en tekst verraden een tekort het snelst. De configurator geeft een waarschuwing zodra de resolutie krap wordt, en bij de ontwerpcontrole beoordelen we of het beeld op jouw maat overeind blijft.

Veel drukkerijen eisen CMYK, maar dat hoeft hier niet. Lever je bestand aan in RGB, het profiel waarin vrijwel elke foto en elk ontwerpprogramma standaard werkt, en wij converteren het naar het profiel van de muurprinter. Zo houden we zelf de controle over de kleuromzetting en voorkom je dubbele conversies die kleuren doffer maken.

Eén eerlijke kanttekening: extreem verzadigde beeldschermkleuren, denk aan neongroen of felmagenta, bestaan buiten het bereik van elke inkt. Die worden bij het printen iets rustiger van toon. Leunt je ontwerp zwaar op zulke kleuren, dan melden we dat bij de ontwerpcontrole, zodat je kunt bijsturen voordat het op de muur staat.

Een pixelbestand (JPG, PNG, TIFF) bestaat uit een vast raster van beeldpunten; vergroten betekent kwaliteitsverlies. Een vectorbestand (PDF, SVG, EPS) beschrijft vormen wiskundig en blijft op elke maat messcherp. Voor foto's is pixel de enige optie. Voor logo's, huisstijlelementen, typografie en strakke geometrische vormen is vector de betere keuze, juist omdat een muur zulke elementen op groot formaat genadeloos uitvergroot.

Heb je van je logo alleen een klein pixelbestand van de website? Vraag dan bij je ontwerper of huisstijlbeheerder naar het originele vectorbestand; dat bestaat vrijwel altijd. Lukt dat niet, overleg dan even. Soms is een logo eenvoudig genoeg om opnieuw als vector op te bouwen, en soms is het pixelbestand op jouw maat net toereikend.

De meest voorkomende valkuil is kunstmatig opschalen: een klein bestand in een fotobewerkingsprogramma naar 17.000 pixels blazen. De pixelmaat klopt dan op papier, maar er komt geen detail bij; het beeld wordt alleen zachter. Andere klassiekers zijn screenshots gebruiken in plaats van originelen, en foto's die via WhatsApp of e-mailcompressie zijn verstuurd, waardoor er ongemerkt fors kwaliteitsverlies optreedt.

Stuur daarom altijd het originele bestand, via de configurator of desnoods met een bestandsoverdrachtdienst. Laat tekst in vectorbestanden omzetten naar lettercontouren, zodat het lettertype niet kan verspringen. En vul de maten in de configurator zo exact mogelijk in: de automatische resolutiecheck rekent met die maten, dus hoe kloppender de invoer, hoe betrouwbaarder het oordeel.